„Terapia zajęciowa nie zmienia tego kim jesteśmy- pomaga odkryć, na co naprawdę nas stać”
[Autor nieznany]
W roku szkolnym 2025/2026 w grupach MOS, MOW Nr1 i MOW Nr2 realizowana była terapia zajęciowa, której nadrzędnym celem było wspieranie wszechstronnego rozwoju wychowanków poprzez różnorodne działania artystyczne i manualne. Zajęcia stanowiły nie tylko atrakcyjną formę spędzania czasu wolnego, ale przede wszystkim były przestrzenią do rozwijania kreatywności, cierpliwości, samodzielności oraz umiejętności społecznych.
Przez cały rok szkolny uczestnicy mieli możliwość poznawania i doskonalenia wielu technik rękodzielniczych.
Istotnym elementem terapii były warsztaty makramy. Uczestnicy poznawali sztukę wiązania sznurków, tworząc ozdoby dekoracyjne, breloki oraz elementy wyposażenia wnętrz. Zajęcia te rozwijały zdolności manualne, koordynację wzrokowo-ruchową oraz poczucie estetyki, a jednocześnie pozwalały na wyrażanie własnej indywidualności poprzez tworzenie niepowtarzalnych prac.
W trakcie roku nie zabrakło także zajęć plastycznych z wykorzystaniem farb. Malowanie stanowiło dla wychowanków doskonałą formę ekspresji emocji, pobudzało wyobraźnię i kreatywność, a także umożliwiało odkrywanie własnych talentów artystycznych. Powstałe prace charakteryzowały się dużą różnorodnością tematyczną i kolorystyczną, odzwierciedlając zainteresowania oraz przeżycia młodych twórców.
Systematycznie realizowane działania terapeutyczne wpływały pozytywnie na rozwój kompetencji społecznych uczestników. Wspólna praca sprzyjała budowaniu relacji, wzajemnej pomocy oraz nauce współdziałania w grupie. Wychowankowie uczyli się odpowiedzialności za powierzone zadania, planowania pracy oraz czerpania satysfakcji z osiąganych efektów.
Terapia zajęciowa prowadzona przez cały rok szkolny pokazała, że twórcza aktywność może być skutecznym narzędziem wspierającym rozwój młodego człowieka. Różnorodność realizowanych działań pozwoliła uczestnikom odkrywać własne możliwości, rozwijać zainteresowania oraz budować poczucie sprawczości i wiary we własne siły. Powstałe prace były nie tylko świadectwem zdobytych umiejętności, ale także źródłem dumy i satysfakcji dla ich autorów.
K. Kuśnierz
